«Κάθε Πέμπτη κύριε Γκρην…»
… Και λίγες μέρες πριν από τα Χριστούγεννα, όπως και πέρυσι, έτσι και
φέτος θεωρήσαμε καλό να αποχαιρετήσουμε το 2023 με έναν ξεχωριστό τρόπο:
πηγαίνοντας στο θέατρο με τους μαθητές και τις μαθήτριές μας!
Στις 17 Δεκεμβρίου, την τελευταία Κυριακή της φετινής σχολικής χρονιάς,
παρακολουθήσαμε την παράσταση «Κάθε Πέμπτη κύριε Γκρην», ένα θεατρικό
έργο – ύμνο στην διαφορετικότητα, «μια σύγχρονη ιστορία που προτείνει την
ανθρώπινη τρυφερότητα ως βασικό όπλο αντίστασης στις θηριωδίες του παρελθόντος
αλλά και τις αγκυλώσεις του παρόντος».
Το πολυβραβευμένο αριστούργημα του Τζεφ Μπάρον αναφέρεται σε δύο
μοναχικούς ανθρώπους, που, αν και είναι τόσο διαφορετικοί, «μαζί θα καταργήσουν
την απόσταση που τους χωρίζει και θα γίνουν – με έναν τρόπο βαθύ και αμετάκλητο –
συγγενείς».
Ο ηλικιωμένος κύριος Γκρην και ο νεαρός Ρος είναι δύο άνθρωποι που
βιώνουν απέραντη μοναξιά στη σημερινή Νέα Υόρκη. Ο πρώτος, άνθρωπος
θρησκευόμενος και συντηρητικός, έχει αποτραβηχτεί μετά τον θάνατο της λατρεμένης
γυναίκας του στο ρημαγμένο του διαμέρισμα στο Μανχάταν και έχει σχεδόν
περιτειχιστεί στον μικρόκοσμό του. Ο δεύτερος, επιτυχημένο στέλεχος μιας
πολυεθνικής εταιρείας και ομοφυλόφιλος, έχει αναγκαστεί ν' ακολουθήσει και αυτός
τον μοναχικό δρόμο της «ιδιαιτερότητάς» του.
Η σχέση που θα αναπτυχθεί ανάμεσα σε αυτούς τους δυο διαφορετικούς
ανθρώπους θα τους αλλάξει για πάντα. «Θα σύρει τον καθένα έξω από τη ζώνη
ασφαλείας του, θα απειλήσει τις επιφανειακές τους βεβαιότητες, θα απαλύνει τα
αγκάθια τους». Είναι δύο μοναξιές που θα συναντηθούν και θα καταφέρουν να βγουν
μαζί έξω από τα σκοτάδια τους, στο φως.
Αυτή η ιδιαίτερα τρυφερή και γλυκόπικρη ιστορία ενσυναίσθησης, φιλίας,
αγάπης, ανοχής και αποδοχής, πνευματικής ενηλικίωσης και συναισθηματικής
ωρίμανσης, αυτή η ανθρώπινη τρυφερότητα που έρχεται να γεφυρώσει τις
αποστάσεις και να αντισταθεί σε κάθε μορφή ρατσισμού, μάς συγκίνησε βαθιά
μικρούς και μεγάλους. Μας τόνισε για άλλη μια φορά, με τον πιο εναργή τρόπο, ότι
τους ανθρώπους τους ενώνουν πολλά περισσότερα πράγματα από όσα τους
χωρίζουν. Και όπως σημειώνει ο ίδιος ο σκηνοθέτης Κώστας Γάκης, «γοητεύει η
διαλεκτική μεταξύ του γήρατος και της νεότητας», επειδή το «απόσταγμα που
προκύπτει όταν πετύχει η συνάντηση είναι βάλσαμο».
Τα μαθήματα ζωής και ανθρωπιάς που μας έδωσαν ο κύριος Γκρην και ο Ρος
ας γίνουν για όλους μας, μικρούς και μεγάλους, το πιο σημαντικό χριστουγεννιάτικο
δώρο μας! Καλές γιορτές!
