«Συρανό»
Στο πλαίσιο των εκπαιδευτικών δράσεων του σχολείου μας, την Κυριακή 3 Μαρτίου 2024 είχαμε την ευκαιρία να απολαύσουμε μια ακόμη ξεχωριστή θεατρική βραδιά. Εκπαιδευτικοί και μαθητές/τριες και από τις τρεις τάξεις παρακολουθήσαμε στο θέατρο «Αλκυονίς» το αριστουργηματικό έργο Συρανό (Ντε Μπερζεράκ) του Γάλλου συγγραφέα Εντμόν Ροστάν, που αποτελεί το πιο δημοφιλές ρομαντικό δράμα του 19 ου αιώνα, γραμμένο σε έμμετρο λόγο.
Η θεατρική παράσταση, σχεδόν καθηλωτική, με την τραγικότητα αλλά και τα κωμικά της στοιχεία, μας συνεπήρε και μας συγκίνησε, φέρνοντάς μας κοντά σε διαχρονικές και επιτακτικά επίκαιρες αξίες. Ο Συρανό, έργο του ύστερου γαλλικού ρομαντισμού, αποτελεί στην πραγματικότητα μια ποιητική αλληγορία για τη σχετικότητα της φυσικής ομορφιάς και της ασχήμιας. Μέσα από το πνεύμα του δύσμορφου ήρωά του, ο Ροστάν αντιπαραθέτει, στην εξωτερική-σωματική ασχήμια, την ευφυία, την πνευματική ομορφιά, την υπεροχή του πνεύματος, την ηθική ακεραιότητα, τον αγνό έρωτα, την φιλία, τον αλτρουισμό και την γενναιότητα. Μέσα από το έργο του μας θυμίζει όχι μόνο την επικίνδυνη ικανότητα της γλώσσας να μαγεύει και να εξαπατά, αλλά κυρίως την ανάγκη να βλέπουμε πάντα κάτω από την αστραφτερή επιφάνεια.
Ειδικά σήμερα που βασιλεύει η ταχύτητα, ο θόρυβος, η φλυαρία, η ασημαντότητα, η αποθέωση του επιφανειακού τίποτε, η εμμονή στην «αψεγάδιαστη» επιφάνεια των πραγμάτων, έρχεται ο Συρανό με όλα όσα συμβολίζει ως προσωπικότητα να υμνήσει τον πιο αγνό και αιώνιο έρωτα, αλλά και την άνευ όρων αποδοχή της όποιας διαφορετικότητας. Και όπως έγραψε κάποτε ο σκηνοθέτης Εύης Γαβριηλίδης: «Το έργο, γραμμένο με δεξιοτεχνική εκζήτηση και λυρική ευρηματικότητα, ξεπερνά τις νεορομαντικές του προθέσεις και εγγράφεται στο παγκόσμιο δραματολόγιο ως διαχρονικό αριστούργημα, χάρις στο κεντρικό πρόσωπο στου Συρανό, που εκφράζει το μοναχικό δράμα κάθε ιδιαιτερότητας στη σπαραχτική αναμέτρησή της με την πραγματικότητα και την κοινωνία. Ο Συρανό, δύσμορφος και ονειροπαρμένος, αλλά με επίγνωση της τραγικής θέσης του, αναδεικνύεται σε ήρωα που αυτοθυσιάζεται στo όνομα της αυθεντικότητας και την ανθρωπιάς».
Μετά το τέλος της παράστασης, την επιστροφή μας συνόδευαν χαμόγελα, ενθουσιώδεις συζητήσεις, προβληματισμοί, σκέψεις, συναισθήματα. Πάνω από όλα όμως κυρίαρχο ήταν το αίσθημα της ευφορίας και της πληρότητας για την πολύ όμορφη και ιδιαίτερα ξεχωριστή βραδιά. Αποχαιρετιστήκαμε με την υπόσχεση να την επαναλάβουμε.
